คมธรรมประจำวันกับท่าน ว.วชิรเมธี ตอน กำราบเณรบ้านนอก

399

ต่อเนื่องจากตอนที่แล้วพระอาจารย์ ว.วชิรเมธี ได้อธิบายถึงผลดีของพระวินัยไปแล้ว สกู๊ปคมธรรมประจำวันกับท่าน ว.วชิรเมธี พระอาจารย์นำหลักคำสอนของพระเทพสิทธินายกที่ได้กำหราบสามเณรที่ไม่เคร่งครัดในพระวินัยมาฝากดังนี้

ได้กล่าวมาแต่ต้นแล้วว่า อดีตหลวงพ่อวัดพระสิงห์ คือพระเทพสิทธินายกนั้นท่านเคร่งครัดพระวินัย ใส่ใจการเรียนการสอนของลูกศิษย์เป็นที่หนึ่ง

เมื่อสามสิบปีที่แล้ว พระหนุ่มเณรน้อยที่อยากสบายไม่มีใครอยากมาพำนักอยู่วัดพระสิงห์ เพราะต่างก็รู้กิตติศัพท์ของหลวงพ่อดีว่า ท่านเคร่งครัด จริงจังกับการศึกษาอบรมเพียงไร

ดังคราวหนึ่งขณะที่ท่านกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องรับแขก ทันใดนั้นท่านก็เหลือบไปเห็นสามเณรน้อยรูปหนึ่งนุ่งสบงสีส้ม แต่อังสะสีเหลืองอ่อนค่อนไปทางเขียวคล้ายใบตองกล้วยอ่อน ๆ

พลันที่หลวงพ่อเห็นเช่นนั้น ท่านก็เรียกมาถามทันทีว่า “ทำไมถึงนุ่งสบงและอังสะคนละสี นุ่งห่มอย่างนี้ไม่น่าจะใช่พระ แต่น่าจะเป็นผีตองเหลืองมากกว่า”

สามเณรรูปนั้น หน้าถอดสีไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ท่านจึงเตือนว่า “พระหนุ่มสามเณรน้อยอย่างเรา  ต้องนุ่งให้ดี  ห่มให้งาม หากนุ่งสบง ทรงจีวรไม่เรียบร้อย ใครเขาจะศรัทธา”

ท่านไม่ตำหนิเปล่า ท่านขอให้สามเณรรูปนั้น ถอดอังสะสีประหลาดนั้นออกไป พร้อมกับมอบอังสะตัวใหม่ให้สามเณรรูปนั้นไปนุ่งห่มมาใหม่ ตั้งแต่นั้นมาแฟชั่นสบงอังสะคนละสีก็หายไปกลายเป็นความกลมกลืนกันทั้งวัด

 คมธรรมประจำวันนี้ก็คือ

“หากครูบาอาจารย์ไม่กวดขันลูกศิษย์

ความเสื่อมทีละนิดจะกลายเป็นวิกฤตศรัทธา”