คมธรรมประจำวันกับท่าน ว.วชิรเมธี ตอน เราเป็นดั่งกันและกัน

262

คุณผู้ชมคงเคยได้ยินประโยคที่ว่า “ธรรมชาติเป็นปัจจัยในการดำรงชีวิตของมนุษย์ ธรรมชาติจึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ มนุษย์กับธรรมชาติจึงเป็นส่วนหนึ่งซึ่งกันและกัน” สกู๊ปคมธรรมประจำวันกับท่าน ว.วชิรเมธี วันนี้ พระอาจารย์หยิบยกบทกวีนิพนธ์ที่มีความสัมพันธ์ของมนุษย์และธรรมชาติมาฝากดังนี้

มองน้ำตกเห็นถึงป่าวนาสณฑ์                            มองภูบนเห็นถึงสระชลาศัย

มองหมู่เมฆข้ามนภาโพ้นฟ้าไกล                     เห็นถึงใยที่หยั่งโยงเป็นโครงเครือ

สรรชีพต่างอาศัย ในสิ่งส่ำ                             หนึ่งหยดน้ำมีผืนป่าคณาเหนือ

ไม้หนึ่งต้นมีสระแก้วแพร้วพรายเจือ                  ธรรมชาติแหละคนเอื้ออาศัยกัน

เธอรักษ์ป่าป่ารักษ์น้ำค้ำคุณป่า                        เธอตัดป่าน้ำมลายคลายสุขสันต์

คนรักษ์ป่าป่ารักคนผลผูกพัน                          ชะตาฉันผูกกับเธอเสมอไป

มองน้ำตกเห็นถึงป่าวนาสณฑ์                          มองภูบนเห็นถึงสระชลาศัย

มองหมู่เมฆข้ามนภาโพ้นฟ้าไกล                       เห็นถึงใยที่หยัดอยู่เป็นคู่กัน